Runy to magiczne i alfabetyczne znaki, którymi posługiwały się narody Europy od wybrzeża Morza czarnego aż po daleką Grenlandię. Samo słowo „ runa” oznacza tajemnicę. Łączy się ona z najstarszym indogermańskim korzeniem” chować, ukrywać”.

Początkowo runy kłuto w kamieniu lub wycinano w drewnie, ozdabiano nimi broń, naczynia, różnorodne przedmioty, zapisywano przy ich pomocy zaklęcia na drzwiach. 

Najstarsze zapisy run wywodzą się z III wieku n,. e, ale badacze uważają iż występowały one dużo wcześniej.

Z czasem runy zaczęły zmieniać swoje znaczenie i pisownie. Przez bardzo długi czas służyły one tylko do celów magicznych i do wróżenia. Starożytni Celtowie, Skandynawowie i Goci nie znali pisma jako tako. Znaczenie liter alfabetu runy przyjęły relatywnie późno, po wkroczeniu Celtów do Italii, czyli w IV wieku p.n.e.

W tym czasie dodano pewne znaki a inne pozmieniano, na wzór alfabetu łacińskiego lub nawet na podobieństwo pisma Etrusków. 

Pismo runiczne Celtów przeszło do germańskich, germańskich potem do skandynawskich plemion. Runami głównie posługiwali się magowie, uzdrowiciele, szamani, którzy byli ich znawcami. Jednak z czasem w mniejszym czy większym stopniu wiele osób z plemienia umiało posługiwać się runami. 

Każda runa miał własne imię i była łączona z konkretnym bóstwem, przedmiotem lub zjawiskiem. Runy rysowano na kamieniach, z czasem ryto na drewnie , tworzono kamyki z namalowanymi runami, czy wyrytymi w małych kawałkach drewna. Uzdrowiciele, szamani wykorzystywali runy do tworzenia magicznych zaklęć. Do takiej osobistości w plemieniu zwracali się wojownicy, królowie, wodzowie ale także i zwykli ludzie prosząc o pomoc i wsparcie.

W celu wzmocnienia działania nazwa runy była wymawiana lub wyśpiewywana jako specyficzna pieśń. Można było śpiewać tzw. ” złą pieśń”, która miała niszczyć wroga i sprowadzać na przeciwnika nieszczęście. 

Gdy nadeszły czasy chrześcijańskie alfabety runiczne zostały uznane za pogańskie i szybko wyparte zostały z użytku. Od przyjęcia wiedzy runicznej, minęło od trzech do pięciu stuleci. Zasady pogańskiej magii starożytne legendy, nagle okazały się złymi czarami, diabelskim nasieniem i były niszczone na wszelkie dostępne sposoby.

Najdłużej runy jako alfabet oraz system magiczny przetrwały na Islandii. Tam chrześcijaństwo dotarło dopiero w X wieku. Pod koniec XV wieku jednak nie było już znawców run. 

Dopiero pod koniec XIX i na początku XX wieku wraz z odrodzeniem ezoteryki odrodziło się także zainteresowanie dziedzictwem starożytnych.

starożytnych 1879 roku Anglik Ian Tyrol wydał książkę o znakach na kamieniach, w której porównał runy z napisami magicznymi w Grecji.

W krajach niemieckojęzycznych zaczęto poszukiwać miejscowych korzeni. Poznawano na nowo mistycyzm Longobardów, Gotów, Danów i Svearów.

Pierwszym badaczem XX wieku był Austriak, niemieckiego pochodzenia Gwido von Lista, który początkiem wieku, stworzył furtak klasyczny składający się z 18 run. Obecnie ma on 24 a nawet 25 jeśli policzymy pusta runę. 

Runiczne wróżby i magia uprawiana przy pomocy run szybko zdobyły popularność. W czasach nazizmu i II wojny światowej wykorzystywano runy w niemiły sposób. Stały się one w tym czasie symbolem germańskiej agresji, rasizmu i antysemityzmu.

Po wojnie runy zaczęły być znane w Ameryce, Anglii, Szwecji czy w Holandii. Od tamtej pory trwa nieustające zainteresowanie runami. 

W odróżnieniu od kart Tarota i wielu innych symbolicznych systemów wróżebnych runa nie jest obrazkiem ani nie zawiera w sobie treści. Jest to znak, czysty symbol, od którego droga do ukrytej z nim istoty jest bardzo trudna.

Mitologia powstania run jest dość złożona. Wszystko zaczyna się od Druidów, którzy byli kapłanami w plemionach celtyckich. Przed Druidami jednak już jakiś system runiczny istniał, ale to oni uczynili z niego magiczną moc. 

Historycznie patrząc na wędrówkę run można zacząć od Celtów. Celtowie ( Galowie, Galaci, Walijczycy oraz inne pobliskie plemiona) przywędrowali z Azji, prawdopodobnie z Sumeru. Celtowie, myśliwi i rybacy, przez kilka stuleci przesuwali się powoli wciąż na zachód, osiedlając tereny obecnej Austrii, Francji, wschodniej Italii. ( ok. 700 r. p n.e.) Z czasem udało im się przedostać do Brytanii, usuwając z terenów Basków. 

Legenda run jest znana każdemu runologowi oraz niemalże każdemu Skandynawowie, gdyż pochodzi od ich starodawnych wierzeń.

Odyn, inaczej Wotan lub Wodan, u Celtów Ogam, to główny bóg germańsko- skandynawskiego panteonu.

Runolodzy wywodzą jego imię od skandynawskiego rdzenia „ wod”, oznaczającego „ ostrzy oszczep”.

Odyn, król bogów, zasiada na złotym tronie, opierając się na włóczni Gungnir i obserwuje Wszechświat swym jednym okiem. Drugie oko oddał starożytnemu olbrzymowi o imieniu Mimir, za to, że ten pozwolił mu napić się z jego źródła mądrości.

Mądrość, która uzyskał Odyn, była mądrością bogów. Na Ziemi żyli ludzie, którzy nie znali tej wiedzy, dlatego Odyn postanowił coś dla nich zrobić. W tym celu wyruszył ku Madremu Drzewu Yggdrasill i uczynił sam z siebie ofiarę- powiesił się na nim za nogi i przebił siebie własną włócznią. Po czym wisiał na tym drzewie przez 9 dni i nocy, podobnie jak Wisielec z kart Tarota i dzięki temu zobaczył wiele rzeczy, co spowodowało ze wiele zrozumiał. To przeżycie spowodowało, że w jego posiadaniu znalazły się runy. Jedna legenda głosi, że dostał je od olbrzyma Bolthrona, a według drugiej sam Odyn je dostrzegł po rzuceniu na ziemie swoich wróżebnych patyczków, które ułożyły się w pierwsze runy.