Na przestrzeni wieków dla ludzkości sny odgrywały duże znaczenie, a interpretacja snów religijnych wywarła spory wpływ na nasz obecny do nich stosunek. W każdej większej religii było jakieś odniesienie do snów i ich interpretacji. 

W Judaizmie, a konkretnie w Talmudzie, starożytnej księdze żydowskiej, można zobaczyć wiele wskazówek dotyczących interpretacji snów. Żydzi rozróżniali dobre i złe sny. Pomimo przekonania, że wszystkie święte sny pochodzą od Boga, wierzono również w znaczenie snów symbolicznych.

Judaizm kładł dość mocny nacisk na fakt, że interpretacja snów wymaga szczególnych umiejętności i tylko utalentowani żydzi potrafią dobrze interpretować senne fantazje. Niektóre wyjaśnienia snów w Talmudzie mają wiele wspólnego ze współczesnymi metodami tłumaczenia snów. 

Chrześcijaństwo również odnosi się do snów. Pierwsze wzmianki można wyczytać w Biblii, gdzie święty Piotr śnił trzy razy o czystych i nieczystych zwierzętach, był to ważny punkt zwrotny w historii chrześcijaństwa, ponieważ właśnie wtedy z żydowskiej sekty chrześcijaństwo przerodziło się w religię uniwersalną.

W starym testamencie widać więcej historii o proroczych snach i ogólnie o śnieniu. Nowy Testament odchodzi już od tej praktyki. Biblia wspominała o tymże w snach Bóg przemawiał do ludzi. Z czasem zaczęto wierzyć, że skoro Bóg zsyła sny dla dobra ludzkości, to pewnie też Diabeł zsyła sny, ale fałszywe.

W średniowieczu i w okresie Inkwizycji, panował obyczajowy i polityczny terror. Kościół tłumił nieczyste sny, i lepiej było się ogóle na ich temat nie wypowiadać. Kościół był przekonany, że to co śni osoba, może się ziścić w życiu codziennym, a więc sny złe były karane.

Już w tych czasach u kazał swój pogląd jeden z autorytetów Kościoła, Synesius, który zachęcał do studiowania snów i zapisywania ich. Dobrze zdawał sobie sprawę, jak ważne są niektóre sny. Twierdził tez, że interpretacja poszczególnych symboli zależy zarówno od osoby śniącej, jak i od tłumaczącej sny. 

W Islamie tradycja tłumaczenia snów, była niepodobna do żadnej innej. Muhammad ujrzał swoje przeznaczenie we śnie, a większość Korany, świętej księgi islamu, została poświęcona właśnie snom.

Islam dzieli sny na różne typy. Rozróżnia prawdziwe sny, które zwiastuje Bóg Muhammad lub aniołowie, oraz ‘ złe „ sny, które pochodzą od demonów lub są wynikiem osobistych żądz czy trosk człowieka. 

Stosunek Hinduizmu do snów ma wiele wspólnego z wieloma innymi kulturami. Miedzy 1500- 500 p.n.e, sny były postrzegane jako dobre albo złe znaki, a zachowane pisma z tamtego okresu wyjaśniają, jak tłumaczyć symbole, które się w nich pojawiają. Już wtedy mieli dobre hipotezy na temat snów. Uważali że sny których nie zapamiętujemy są nieważne, oraz że na sny można wpływać, poprzez to co zjedliśmy wcześniej, w jakiej kondycji psychicznej i fizycznej jesteśmy.  Księgi hinduizmu opisują nasze życie jako nieprzewidywalny sen, z którego możemy się obudzić tylko wtedy, jeśli doświadczymy prawdziwego oświecenia. 

Buddyzm, mimo iż wywodzi się z Hinduizmu, nie brał tak mocno snów pod uwagę w swoich wierzeniach. W tybetańskich pismach sny są postrzegane jako wskazówki do duchowego i emocjonalnego życia jednostki. Według tych wierzeń sny pochodzą od życzliwych bóstw albo demonów. 

W szamaniźmie szczególnie wśród szamanów Ameryki Południowej i Azji, sny odgrywają dużą rolę. Szamani są doradcami człowieka, i są centralnymi figurami w społeczeństwie. Dla nich sny stanowią esencję życia.

Dzięki snom są w stanie komunikować się z duchami i odwiedzać duchowy wymiar świata, zdobywając nowe zrozumienie problemów nurtujących ludzi albo poznanie prawdopodobnych rezultatów pewnych wydarzeń. 

W wierzeniach afrykańskich istnieje kilka odrębnych obrzędów, które na swój sposób traktują sny. Jednak wszystkie te pogańskie praktyki są akceptowane przez ogół plemion afrykańskich. Większość z nich wierzy, że dusza opuszcza ciało podczas snu i spotyka się z duchami bogów oraz przodków.

Sny zazwyczaj są tłumaczone przez starszyznę plemienną. 

Wierzenia rdzennych Amerykanów, Indian, były bogate w sny. Aż do przybycia białych sny były jedynym systemem wierzeń praktykowanym przez Irokezów z Ameryki Północnej. Dla nich sny były postrzegane jako przesłanie najgłębszych pragnień ukrytych głęboko w duszy człowieka.

Korzystali z pomocy szamanów by odczytać p[oprawie sny, aby dusza dostała to czego się domaga.

Każdego roku Irokezi poświęcali jeden dzień na dramatyczne i wyzwalające święto zwane Ononharoia. W tym dniu cała społeczność indiańska prezentowała swoje sny, odgrywała je przed publicznością. Wierzono, że takie praktyki oczyszcza moc katharsis, pozwalając im zrozumcie istotę przesłania snów i później dążyć do jego spełnienia.