Magię prawie zawsze postrzegano jako rodzaj pierwotnej części składowej świata. W starożytności magia i religia były praktycznie nieodróżnialne od siebie.

Magia i religia przenikały się wzajemnie. Wierzono, że bogowie potrafią interweniować w codzienne sprawy zwykłych ludzi. Większość nieszczęść, które spadały na człowieka przypisywano wrogim nadnaturalnym siłom, złym bogom. Ludzie zwracali się wtedy do swoich bóstw opiekuńczych z prośbami o opiekę i ochronę, co stanowiło rodzaj aktu religijnego.

Magia miała umożliwiać manipulowanie i kontrole nadnaturalnych mocy i duchów, głównie w celu osiągnięcia osobistej korzyści. 

Nawet w Biblii jest wiele wzmianek o religii. Opowieść o Balsamie precyzyjnie określa, co jest magią, a co religią. Kiedy przybyłe z Egiptu plemiona Izraelitów wkraczały do Palestyny, Balak, ogarnięty paniką król Moabu, postanowił skorzystać z pomocy czarownika – kapłana, Balaama z pobliskiej Mezopotamii. Król nakazał mu przekląć Izraelitów by powstrzymać inwazję. Kapłan wstąpił na najwyższa górę w okolicy, by dokonać rytualnej ceremonii. Przygotował siedem ołtarzy i na każdym złożył w ofierze po jednym cielcu i jednym baranie.

Tymczasem doszło do interwencji Boga izraelitów, by ten zmusił Balaama do udzielania im błogosławieństwa.

Autorzy biblii uważali, że Balsam jest jedynie czarownikiem, który kieruje swoje prośby do nadnaturalnych starożytnych bogów, nie zaś do „ Prawdziwego, chrześcijańskiego Boga”.

Autorzy Biblii odrzucali religie, zarówno Babilonu, jak i starożytnego Egiptu, uznając, że opierają się ona na magicznych sztuczkach i oszustwach.

Podczas starożytnego starcia gigantów sam Mojżesz zmierzył się z „ egipskimi czarownikami” w „ magicznym pojedynku”, do którego nakłonił go faraon. 

Wiele opisanych w Biblii praktyk magicznych wywodzi się z dawnych kultur Mezopotamii. W cywilizacji sumeryjskiej, która panowała w Mezopotamii około 3 tysiąclecia p.n.e., każde miasto rządzone było przez króla, będącego namiestnikiem boga- opiekuna danego miasta. Często monarchowie zwracali się o pomoc i radę do bogów, zyskując ich przychylność przez składanie ofiar ze zwierząt, które służyło także przewidywaniu przyszłości.

Ofiary składano na szczytach ziguratów ( rodzaj piramid schodkowych), na których szczytach budowali świątynie ku czci bogów.

Właśnie tam składano ofiary, po czym kapłani, czy magowie, badani wnętrzności zabitych rytualnie zwierząt, starając się na podstawie ich wyglądu odczytać znaki wieszczące przyszłość. Haruspicjum bo tak się nazywała ta metoda wróżbiarska przez pewien czas była bardzo popularna. 

Wróżenie z wyglądu wątroby, czyli hepatoskopia, stosowano w praktykach religijnych w Babilonie, na początku drugiego tysiąclecia p.n.e. Praktyki te rozprzestrzeniły się następnie na teren Palestyny, oraz obszary zajmowane przez Hetytów w Anatolii, starożytną Grecję i  Rzym.

Ponadto istniało wiele innych praktyk wróżbiarskich, takich jak rabdomancja ( różdżkarstwo), dendromacja ( wróżenie z drzew). 

Nekromancja, czyli wywoływanie duchów zmarłych, jest jedną z najstarszych znanych praktyk magicznych. Do nawiązywania kontaktów ze zmarłymi wykorzystano zdolności mężczyzn i kobiet, którzy, jak wierzono, mieli „ ducha opiekuna”. Korzystając z pomocy zmarłego, można było przywołać i skłonić go do odpowiedzi na pytania. Wierzono ze dusze zmarłych maja wgląd w cała wiedzę wszechświata. 

Najbardziej skuteczną i owocną formą wróżenia okazała się obserwacja nieba. Przyczyniła się ona do rozwoju prawdziwej wiedzy astronomicznej. Poszczególne ciała niebieskie kojarzono z bogami, a do rozwoju pierwszych systemów astronomicznych i matematycznych przyczynili się w szczególności kapłani cywilizacji mezopotamskich.

Najstarsze znane nam teksty astronomiczne pochodzą z czasów państwa starobabilońskiego, miedzy 1900 a 1600 r. p.n.e. Babilończycy wyróżniali siedem głównych ciał niebieskich, które stanowiły podstawę ich systemu astronomicznego. 

System astrologiczny Babilończyków przejęły inne starożytne cywilizacje, a pod koniec pierwszego wieku p.n.e starożytni Grecy, a później rozprzestrzenił się na całą Europę. Duża ilość informacji na temat magii w świecie starożytnym odnosi się do kultu głównych bogów czczonych przez królów i monarchów. Zwykli ludzie praktykowali również własne formy magii i wróżbiarstwa.